Από Αντιστράτηγο ε.α. Ιωάννη Κρασσά

«Εἷς νόμος ἀπαιτεῖται εἰς αὐτἠν τὴν χὠραν, ὁ ὁποῖος νὰ ἐπιτάσσει τὴν ἐφαρμογὴν ὅλων τῶν ὑπολοίπων νόμων». Ἐμμανουήλ Ροΐδης (1836-1904) συγγραφἐας.

Η Συνθήκη του Λονδίνου, Ένας Δύσκολος Τοκετός

Την 6^η Ιουλίου 1827 στο Λονδίνο, το  Ηνωμένο Βασίλειο, η Ρωσία και η Γαλλία, υπέγραψαν την ομώνυμη συνθήκη, με την οποία ζήτησαν από τον Σουλτάνο Μαχμούτ Β΄(1785 -1839)[1], να αναγνωρίσει την Ελλάδα ως αυτόνομο κράτος φόρου υποτελούς στην Τουρκία. Οι Μεγάλες Δυνάμεις αιτιολόγησαν την επέμβασή τους επικαλούμενες λόγους ανθρωπιστικούς, διατηρήσεως της ειρήνης και προστασίας του εμπορίου. Το πρώτο βήμα για την εφαρμογή της συμφωνίας ήταν η κήρυξη ανακωχής μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. Στις ημέρες μας είναι αυτό που προσπαθεί διακαώς να επιτύχει ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι (1978), προκειμένου στη συνέχεια να υπογράψει συμφωνία για το τερματισμό του πολέμου με τη Ρωσία. Οι τρεις μεγάλες δυνάμεις ανέθεσαν στον Άγγλο Αντιναύαρχο Έντουαρντ Κόδρινγκτον[2] (1770-1851) την επίδοση της συμφωνίας στην Ελληνική Διοίκηση. Μέχρι την άφιξη του Ιωάννη Καποδίστρια (1776-1831) (βλέπε σχετικό άρθρο, Ιωάννης Καποδίστριας, η Μεγαλύτερη Χαμένη Ευκαιρία μας.), είχε ορισθεί τριμελής επιτροπή ως κεφαλή της εκτελεστικής εξουσίας, αποτελούμενη από τους Γεώργιο Μαυρομιχάλη[3], Ιωάννη Μιλαΐτη[4] και Λάμπρο Νάκο[5].

Την 21^η Αυγούστου 1827, το βουλευτικό (Κοινοβούλιο) αποδέχθηκε την προτεινόμενη ανακωχή. Η επιδοθείσα πρόταση και η Ελληνική απάντηση, ήσαν τα πρώτα έγγραφα που ανταλλάσσονταν επισήμως μεταξύ της ελληνικής κυβερνήσεως και ξένης αρχής. Τις κρίσιμες εκείνες ώρες για την πατρίδα μας, η κατάσταση που επικρατούσε στο Ναύπλιο, θύμιζε «Την Άγρια Δύση της Αμερικής». Δεν ανταλλάσσονταν απλώς πυροβολισμοί, αλλά κανονιοβολισμοί μεταξύ δύο «καπεταναίων». Του αυτόκλητου δυνάστου της πόλεως Θεόδωρου Γρίβα[6] (1797-1861) από το Παλαμήδι και του διορισμένου από την κυβέρνηση φρουράρχου Νάσου Φωτομάρα[7] από την Ακροναυπλία. Τα θύματα μεταξύ των τρομοκρατημένων κατοίκων Ελλήνων και ξένων υπήρξαν πολλά. Ο Κόδρινγκτον αρχικά νόμισε ότι τα πυρά προέρχονταν από τους Τούρκους, αλλά στη συνέχεια τού εξήγησαν και εκείνος κατάλαβε... Aυτό που στην αντίληψη των περισσότερων συμπατριωτών μας εκλαμβάνονταν ως μια «ιδιαιτερότητα των θερμόαιμων Ελλήνων», οι Ευρωπαίοι το θεωρούσαν ως αχρειότητα, ακυβερνησία και βαρβαρότητα. 

Ο Καθορισμός των Προτεραιοτήτων

Την 3^η Φεβρουαρίου 1830, η Ελλάδα αναγνωρίσθηκε ως ανεξάρτητο κράτος[8]. Το 1831 στο Λονδίνο ο Πρώτος Δούκας του Ουέλινγκτον[9] (1769-1852) εγκαινίασε το Βασιλικό Ινστιτούτο Ηνωμένων Υπηρεσιών για Μελέτες Αμύνης και Ασφαλείας, το οποίο σήμερα φέρει την ονομασία «Βασιλικό Ινστιτούτο Ηνωμένων Υπηρεσιών [Royal United Services Institute (RUSI)]. Το RUSI θεωρείται η παλαιότερη δεξαμενή σκέψεως (Think Tank) στον κόσμο για θέματα στρατηγικής. Το 1994, με διαφορά 163 χρόνων, ιδρύθηκε στη πατρίδα μας η Ελληνική Εταιρεία Στρατηγικών Μελετών (ΕΛ.Ε.Σ.ΜΕ)[10]. Την ίδια ακριβώς περίοδο ο Καποδίστριας με ελάχιστους πόρους και υπό χαώδεις συνθήκες, αγωνίζονταν να λειτουργήσει τα πρώτα αλληλοδιδακτικά σχολεία (δημοτικά και γυμνάσια). Το 1831, με χρηματοδότηση από τον Ελβετό Ιωάννη Εϋνάρδο[11], o πρώτος κυβερνήτης ίδρυσε το «Κεντρικό Σχολείο ή Εϋνάρδειο Διδασκαλείο» για την εκπαίδευση των δασκάλων. Όταν εμείς προσπαθούσαμε να μάθουμε ανάγνωση και γραφή στο Ηνωμένο Βασίλειο εντρυφούσαν σε θέματα γεωστρατηγικής. Τα ευρωπαϊκά κράτη μετρούσαν αιώνες λειτουργίας και εμείς έπρεπε να «τρέξουμε» εάν επιθυμούσαμε να τους προλάβουμε. Στο πέρασμα των αιώνων η κατάσταση είχε αντιστραφεί. Όταν τους 5^ο και το 4^ο αιώνα π.Χ. ανεγείραμε τον Παρθενώνα και ο Πλάτων[12] (427-347 π.Χ.) ίδρυσε την Ακαδημία του, οι ευρωπαίοι ζούσαν εντός σπηλαίων και τρεφόντουσαν με ωμά κρέατα.

Τα Πολλά Συντάγματα της Ελλάδος

Ο πρώτος στόχος της Ελληνικής Επαναστάσεως ήταν η απόκτηση της Ελευθερίας. Η επί 5 αιώνες αυθαίρετη άσκηση της εξουσίας από τους Οθωμανούς μας δημιούργησε την ανάγκη ψηφίσεως ενός καταστατικού νόμου που θα κατοχύρωνε τα δικαιώματα των πολιτών. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο, μόλις 10 μήνες από την έναρξή της, την 2^α Ιανουαρίου 1822 στο χωριό Πιάδα (πλησίον της αρχαίας Επιδαύρου)[13], οι πληρεξούσιοι των επαναστατημένων Ελλήνων ψήφισαν το πρώτο σύνταγμα της Ελλάδος. Το 6^ο άρθρο του προέβλεπε, «Ὅλοι οἱ Ἕλληνες εἰς ὅλα τὰ ἀξιώματα καὶ τὰς τιμὰς ἔχουσι τὸ αὐτὸ δικαίωμα, δοτὴρ δὲ τούτων μόνη ἡ ἀξιότης ἑκάστου». Το σύνταγμα περιέγραφε όμως και τις υποχρεώσεις των πολιτών. Την εποχή εκείνη ελάχιστοι κατανοούσαν τις διατάξεις του συντάγματος και τις απορρέουσες από τους πολίτες υποχρεώσεις.

                                                                              

Στην Ελλάδα από την Επανάσταση μέχρι και σήμερα, έχουν ψηφιστεί 11 Συντάγματα[14]. Το σύνταγμα των ΗΠΑ ψηφίσθηκε το 1789 και έκτοτε παραμένει ο ένας και μοναδικός θεμελιώδης νόμος της χώρας. Σύμφωνα με τον φιλόσοφο Πλάτωνα οι νόμοι συντάσσονται με σκοπό την «ειρηνική συνύπαρξη των πολιτών», η οποία κατακτάται με την καλλιέργεια της αρετής. Τα πολλά συντάγματα είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας νομιμοποιήσεως των συμφερόντων μας, τα οποία έρχονται σε σύγκρουση με αυτά των υπολοίπων. Η οικογένεια και ο τόπος προελεύσεως αποτελούν ακόμη το ισχυρότερο κριτήριο επιλογής. Οι πελατειακές σχέσεις και ο νεποτισμός είναι βαθειά ενσταλαγμένες μέσα στη δομή των κυττάρων μας. Όταν καλούμεθα να ασκήσουμε την εξουσία, δεν έχουμε τη δύναμη να αντισταθούμε στην κατάχρηση της. Η νομιμότητα αποτελεί το θεμέλιο της κοινωνικής γαλήνης, ενώ η παραβατικότητα γεννά τις συγκρούσεις. Στους δύο αιώνες υπάρξεως μας ως ανεξάρτητου κράτους οι μεταξύ μας συγκρούσεις αποτέλεσαν το κανόνα στην πορεία μέσα στο χρόνο.

Ο Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.) [15] έγραψε: «Σέ τίποτα δεν διαφέρει τό νὰ μὴν ὑπάρχουν νόμοι ἀπό τό νὰ μὴν ἐφαρμόζονται (Οὐδέν διαφέρει ἡ μή κεῖσθαι ἡ μὴ χρῆσθαι τούς νόμους)». Η απαγόρευση των πολιτών να κινούνται ελεύθερα στο εθνικό και επαρχιακό οδικό δίκτυο από τους διαμαρτυρόμενους αγρότες, συνιστά επιβεβαίωση της παρακμής που βιώνομαι. Θεωρητικά υποστηρίζουμε την ισχύ του δικαίου έναντι του δικαίου της ισχύος, αλλά επί της ουσίας δεν επιθυμούμε να επωμισθούμε το τίμημα επιβολής της νομιμότητος.  

Η Θέση της Ελλάδος στο Κόσμο

Το 2024 η πατρίδα μας είχε ονομαστικό[16] Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) 201,5  δισεκατομμύρια Ευρώ ή 235,8 δις δολάρια, καταλαμβάνοντας την 52^η θέση παγκοσμίως σε 195 χώρες. Με όρους αγοραστικής δυνάμεως[17] η Ελλάδα κατατάσσεται στην 54^η θέση με ΑΕΠ 237,60 δις Ευρώ, ή 277,2 δις δολ και στην 16^η θέση ανάμεσα στα 27 μέλη της ΕΕ (Πηγή: ΕΛΣΤΑΤ). Το 2024 η Ελλάδα, σύμφωνα με τη Διεθνή Διαφάνεια (Transparency International) στο δείκτη Διαφθοράς (Corruption Perceptions Index), κατατάχθηκε στην 59^η θέση παγκοσμίως και 24^η στην ΕΕ, με βαθμολογία 49 στα 100. Οι εκθέσεις επισημαίνουν ότι η έλλειψη προόδου οφείλεται κυρίως σε ζητήματα που αφορούν το κράτος δικαίου και την ανεξαρτησία των θεσμών. Στα μετρήσιμα μεγέθη μας λαμβάνουμε ανάλογες βαθμολογίες με τις καλύτερες επιδόσεις μας να αφορούν την ναυτιλία[18] και τον τουρισμό[19], ενώ οι χειρότερες σχετίζονται με την φοροδιαφυγή, την παραοικονομία, την απονομή δικαιοσύνης, την λειτουργία του διοικητικού μηχανισμού, την εκπαίδευση και την διαχείριση των απορριμμάτων. Αυτά δυνάμεθα αυτά πράττουμε, το μέλλον θα δείξει εάν θα βελτιωθούμε, θα παραμείνουμε στάσιμοι, ή θα χειροτερέψουμε.

Από όλες τις επιδόσεις εκείνη η οποία είναι ζωτικής σημασίας για την ύπαρξή μας αφορά τη μείωση του πληθυσμού και τη ηλικιακή μας γήρανση. Το 2024 η μέση ηλικία των Ελλήνων ανήλθε στα 46,9 έτη (4^η θέση στην ΕΕ και 12^η παγκοσμίως), ενώ ο πληθυσμός από 11 εκατομμύρια το 2000, μειώθηκε στα 10,2. Χειρότερο από τις χαμηλές επιδόσεις μας είναι ο κίνδυνος εκλείψεως των αξιολογούμενων. Τίποτα δεν θα έχει οποιαδήποτε σημασία, όταν θα πάψουμε να υπάρχουμε. 

Διαπιστώσεις-Συμπεράσματα

Οι άνθρωποι αποθνήσκουν και ενίοτε μπορεί να αυτοχειριάζονται, οι λαοί όμως οφείλουν να συνεχίσουν να ζουν.

Η δημιουργία οικογένειας και η απόκτηση τέκνων, στηρίζονται κατ’ αρχάς στην διάθεση προσφοράς και πνεύματος αυταπαρνήσεως και κατά δεύτερο λόγο στην οικονομική βοήθεια και την κοινωνική μέριμνα.

Η υπεροχή των ψυχικών και ηθικών δυνάμεων έναντι των υλικών μέσων καθορίζει διαχρονικά την τελική επιβίωση ενός έθνους. Εάν επιθυμούμε να συνεχίσουμε να υφιστάμεθα ως λαός πρέπει να διατηρήσουμε την εθνική μας συνείδηση και ταυτότητα.

Μεγαλύτερη αξία από την ανθρώπινη ζωή υπάρχει στο σκοπό για τον οποίο αποφασίζει κάποιος να τη θυσιάσει. Η υπεράσπιση της ελευθερίας της πατρίδος αξίζει αυτής της προσφοράς. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο οι εισερχόμενοι στις Ένοπλες Δυνάμεις ορκίζονται «Να υπερασπίζονται μέχρι της τελευταίας ρανίδος του αίματός τους τις σημαίες, να μην τις εγκαταλείπουν μηδέ να αποχωρίζονται ποτέ απ’ αυτές». Οι σημαίες έχουν καθαγιασθεί από το τίμιο αίμα όλων εκείνων των Ελλήνων, που θυσίασαν την ζωή τους κατά τους αγώνες του Έθνους. Όσο οι σημαίες κυματίζουν η καρδιά του έθνους θα πάλλεται. Οι σημαίες αναπεπταμένες αποδεικνύουν την ύπαρξη εθνικής κυριαρχίας και ελευθερίας[20]».

Η αγάπη προς την πατρίδα υπήρξε ο λόγος που ο Αισχύλος[21] εδώ και εικοσιπέντε αιώνες ζήτησε να γράφει πάνω στον τάφο του επιτύμβιο, όχι πως ήτανε ο δημιουργός της «Ορέστειας», αλλά ότι ως έφηβος πολέμησε στο Μαραθώνα. 

Αντιστράτηγος ε.α. Ιωάννης Κρασσάς

Ιανουάριος 2026

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό «ΗΛΙΟΥ», Αθήνα 1951.
2. Γουσταύου Φρειδερίκου Χέρτσβεργ, Η Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, Εκδόσεις Μένανδρος, Αθήνα 1961.
3. Σπυρίδων Τρικούπης, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, Εκδόσεις Γιοβάνη, Αθήνα 1968.
4. Διονυσίου Α. Κόκκινου, Η Ελληνική Επανάστασις, Αθήνα 1974, Εκδοτικός Οίκος ΜΕΛΙΣΣΑ.
5. ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ Α.Ε., Αθήνα 1977.
6. Χρήστος Στασινόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής Επαναστάσεως, Εκδόσεις Δεδημάδη , Αθήνα 1979.
7. Νικολάου Σπηλιάδου, ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ, Ινστιτούτο Διεπιστημονικών Ερευνών Ανάπτυξης της Νεωτέρας Ελλάδος «Χαρίλαος Τρικούπης», Αθήνα 2007.
8. Γεώργιου Φίνλευ, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα 2009.
9. THOMAS GORTON Ιστορία Της Ελληνικής Επαναστάσεως, Αθήνα 2010, Εκδόσεις Αρχιπέλαγος.  
10. ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄(1785 -1839), ο επονομαζόμενος Δίκαιος, ήταν ο 30^ος Σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1808 -1839). Η ιστορία τον θυμάται ως τον «Μέγα Πέτρο της Τουρκίας», έναν ηγεμόνα που οραματίστηκε ένα νέο, συγκροτημένο και εκσυγχρονισμένο οθωμανικό κράτος. Διέλυσε το διεφθαρμένο σώμα των Γενιτσάρων, ανοίγοντας τον δρόμο για τη δημιουργία ενός σύγχρονου τακτικού στρατού στα ευρωπαϊκά πρότυπα. Εισήγαγε το σύστημα των υπουργείων, κατήργησε την κατάσχεση περιουσιών από το κράτος και προχώρησε σε απογραφή πληθυσμού και κτηματολόγιο.

Ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β.

[2] Ο Ναύαρχος σερ Έντουαρντ Κόδριγκτον [Sir Edward Codrington (1770 Λονδίνο -1851)] σε ηλικία 13 ετών, επηρεασμένος από την οικογενειακή παράδοση, εγκατέλειψε το σχολείο για να καταταχτεί στο αγγλικό πολεμικό ναυτικό ως δόκιμος αξιωματικός (midshipman). Ο Κόδριγκτον διακρίθηκε στη ναυμαχία του Τραφάλγκαρ (1805), όπου ως κυβερνήτης του πλοίου «Ωρίων», αιχμαλώτισε 2 γαλλικά πλοία. Το Δεκέμβριο του 1826 με το βαθμό του Αντιναυάρχου τοποθετήθηκε Διοικητής του Βρετανικού στόλου της Μεσογείου. Την 20^η Οκτωβρίου 1827 τέθηκε επικεφαλής του συμμαχικού στόλου (Γαλλικού και Ρωσικού) που καταναυμάχησε τον Τουρκο-αιγυπτιακό στόλο στον κόλπο του Ναβαρίνου, Το Φεβρουάριο του 1834, ο βασιλεύς της Ελλάδος Όθων, αναγνωρίζοντας την συνεισφορά του υπέρ της Ελλάδος, τον τίμησε με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Σωτήρος. Σε πολλές πόλεις της Ελλάδος οδοί φέρουν το όνομά του. 

Ο Ναύαρχος σερ Έντουαρντ Κόδριγκτον.

[3] Ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης (1800-1831) ήταν το τρίτο τέκνο του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Το 1815, εστάλη από το πατέρα του ως όμηρος στην Κωνσταντινούπολη, όπου παρέμεινε μέχρι το ξέσπασμα της επαναστάσεως. Έλαβε μέρος στη μάχη των Δερβενακίων. Το 1825 συνελήφθη αιχμάλωτος από τον Ιμπραήμ, ο οποίος στην συνέχεια τον απελευθέρωσε. Την 7^η Σεπτεμβρίου 1831, στο Ναύπλιο, στην είσοδο του Ιερού Ναού του Αγίου Σπυρίδωνος, μαζί με το θείο του ο Κωνσταντίνο δολοφόνησαν τον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδος Ιωάννη Καποδίστρια. Ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης μετά από δύο δίκες καταδικάσθηκε σε θάνατο και εκτελέσθηκε την 10^η Οκτωβρίου 1831. 

Ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης.

[4] Ο Ιωάννης Μαρκής Μηλαΐτης με καταγωγή από τα Ψαρά, υπήρξε πρόκριτος και πλοιοκτήτης και αγωνιστής της Επαναστάσεως. Τον Μάιο του 1824 εξελέγη παραστάτης Ψαρών στο Γ΄ Βουλευτικό. Στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση (Τροιζήνα), εκλέχθηκε, μέλος της Αντικυβερνητικής Επιτροπής μαζί με τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη και τον Λάμπρο Νάκο. Κατά τη διακυβέρνηση του Καποδίστρια διετέλεσε διοικητής Κορίνθου.

Ο Ιωάννης Μαρκής Μηλαΐτης.

[5] Ο Λάμπρος Νάκος ή Νάκου (1782 Λιβαδειά-1856)  υπήρξε μέλος της Φιλικής Εταιρείας και στην συνέχεια συμμετείχε ενεργά στην επανάσταση. Εκλέχθηκε κατ’ επανάληψη πληρεξούσιος της γενέτειράς του.

[6] Ο Στρατηγός Θεόδωρος γνωστός και ως Θεοδωράκης Γρίβας (1797 Πρεβεζα-1861 Μεσολόγγι) υπήρξε από τους πλέον ανοικονόμητους, απείθαρχους, ανέντιμους, άρπαγες και άστατους αγωνιστές της Ελληνικής Επαναστάσεως. Ενδεικτικό του χαρακτήρος του είναι δύο από τα πολλά ατοπήματά του. Το Φεβρουάριο του 1824 κατά την πολιορκία της Κορώνης, αποχώρησε μαζί με τους άνδρες του μεσούσης της μάχης, απαιτώντας να πληρωθεί επί τόπου, πράγμα πρακτικά αδύνατο. Στη συνέχεια ενώ ανέλαβε την ευθύνη φυλάξεως της οικογενείας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, σύναψε ερωτικό δεσμό με τη σύζυγο του Πάνου Κολοκοτρώνη [πηγή: Χρήστος Στασινόπουλος (Λεξικό της Ελληνικής Επαναστάσεως).

Ο Στρατηγός Θεοδωράκης Γρίβας.

[7] Ο Στρατηγός Νάσος Φωτομάρας (Σούλι-1841 Αθήνα), το 1822 έλαβε μέρος σε δύο σημαντικές μάχες, στον Άγιο Νικόλαο και στο Ναβαρίκο κατά του ο Ομέρ Βρυώνη.

Ο Στρατηγός Νάσος Φωτομάρας.

[8] Την 22^α Ιανουαρίου/3 Φεβρουαρίου1830 (παλαιό/νέο ημερολόγιο) υπογράφηκε από την Αγγλία, την Γαλλία και την Ρωσία το Πρωτόκολλο του Λονδίνου, με το οποίο αναγνωρίσθηκε η πλήρης ανεξαρτησία της Ελλάδος. Τα όρια του νέου κράτους περιλάμβαναν την Πελοπόννησο, την Εύβοια, τις Κυκλάδες και μέρος της Στερεάς Ελλάδος. Η Κρήτη, τα νησιά του Αιγαίου και ο νομός Αιτωλοακαρνανίας παρέμειναν εκτός επικρατείας. Ως πολίτευμα της Ελλάδος καθοριζόταν η κληρονομική μοναρχία, κατά τάξη πρωτοτοκίας. Με δεύτερο πρωτόκολλο με την ίδια ημερομηνία, αναγορεύθηκε ως πρώτος ηγεμόνας του νέου κράτους ο Βαυαρός πρίγκιπας του Σαξ-Κοβούργου, Λεοπόλδος. Βάσει του πρωτοκόλλου, στις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις δινόταν η εξουσία επεμβάσεως, σε περίπτωση παραβιάσεως των όρων του.

[9] Ο  Άρθουρ Ουέλσλι (Arthur Wellesley), 1ος Δούκας του Ουέλινγκτον (1769-1852), υπήρξε Βρετανός Στρατάρχης και πολιτικός, κυρίως γνωστός για τη νίκη του επί του Ναπολέοντος στη μάχη του Βατερλό και την πρωθυπουργία του στο Ηνωμένο Βασίλειο (1828-1830). Υπήρξε μια από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του 19ου αιώνος.

 

Ο  Άρθουρ Ουέλσλι.

[10] Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ (ΕΛ.Ε.Σ.ΜΕ.), ιδρύθηκε με την υπ’ αριθ. 1772/5-10-94 καταχώρηση στο Πρωτοδικείο Πειραιώς, με έδρα τον Πειραιά. Το 1997 μετέφερε την έδρα της στην Αθήνα. Η εταιρεία. δημιουργήθηκε από εν αποστρατεία Ανώτατα Στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και στη συνέχεια διευρύνθηκε και με προσωπικότητες από άλλους χώρους, όπως τον Πανεπιστημιακό, Διπλωματικό, Επιχειρηματικό και των Σωμάτων Ασφαλείας. Το  2012 το Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών (ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.) αποτέλεσε τη φυσική συνέχεια του ΕΛ.Ε.Σ.ΜΕ.

[11] Ο Ιωάννης Εϋνάρδος (1775 Λυών Γαλλίας-1863) ήταν τραπεζίτης και πρωτοπόρος φωτογράφος τιμημένος με τον τίτλο του ευεργέτη Ελληνικού Έθνους. Υπήρξε γόνος ισχυρής και εύπορου οικογενείας η οποία κατέφυγε στην Ελβετία για θρησκευτικούς λόγους. Η σημαντικότερη προσφορά του Εϋνάρδου στον εθνικό αγώνα υπήρξε η συμβολή του στη σύναψη δανείων του νέου ελληνικού κράτους με οικονομικούς κύκλους στο Λονδίνο και το Παρίσι, καθώς και η πρωτοβουλία του για οργάνωση εράνων, με σκοπό την οικονομική ενίσχυση της Επανάστασης. Το 1827 ανακηρύχθηκε επίτιμος πολίτης της Ελλάδας, Το 1841 συμμετείχε στην ίδρυση της Εθνικής Τραπέζης, της οποίας υπήρξε επίτιμος διοικητής, ενώ χορήγησε το 1847 πενήντα χιλιάδες φράγκα για ικανοποίηση απαιτήσεων της Αγγλίας από το δάνειο του 1832.

Ο Ιωάννης Εϋνάρδος

[12] Ο Αθηναίος φιλόσοφος Πλάτων (427-347 π.Χ.), υπήρξε μαθητής του Σωκράτους και δάσκαλος του Αριστοτέλους. Το έργο του, με τη μορφή φιλοσοφικών διαλόγων, έχει σωθεί ολόκληρο και άσκησε τεράστια επιρροή στη δυτική φιλοσοφική παράδοση. Μεταξύ άλλων, έγραψε την "Απολογία του Σωκράτους", το "Συμπόσιο" όπου μιλά για την φύση του έρωτος, ενώ σε δύο μακρούς διαλόγους, την "Πολιτεία" και τους "Νόμους", περιέγραψε την ιδανική πολιτεία. Τα έργα του Πλάτωνα είναι συνολικά 36. Μεταξύ των άλλων υπήρξε ο ιδρυτής της Ακαδημίας που φέρει το όνομά του.

Ο Πλάτων.

[13] Στην πρώτη Εθνική Συνέλευση ψηφίσθηκε το πρώτο σύνταγμα της Ελλάδος, με τίτλο «Οργανικός Νόμος της Επιδαύρου», συντάχθηκε πάνω στα πρότυπα των συνταγμάτων της Αμερικής, της Γαλλίας και κυρίως του Βελγίου.

[14] Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επαναστάσεως ψηφίστηκαν 2 συντάγματα: Το 1822, το Σύνταγμα της Επιδαύρου  και το 1824, το Σύνταγμα του Άστρους, «Προσωρινό Πολίτευμα της Ελλάδος», με τα οποία τέθηκαν οι βάσεις της πολιτικής οργανώσεως του νεοσύστατου κράτους. Από την απελευθέρωση μέχρι σήμερα ψηφίστηκαν 9 συντάγματα: Το 1844, το 1864, το 1911, το 1927, το 1935, το 1952, το 1968, το 1973 και τέλος το 1975 στο οποίο έγιναν 4 αναθεωρήσεις (1986, 2001, 2008, 2019).

[15] Ο Αριστοτέλης (384 Στάγειρα Χαλκιδικής-322 π.Χ. Χαλκίδα) ήταν ένας από τους σημαντικότερους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους και επιστήμονες, μαθητής του Πλάτωνος και δάσκαλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Το 335 π.Χ. ίδρυσε το "Λύκειο", τη φιλοσοφική του σχολή στην Αθήνα. Οι μαθητές του ονομάζονταν περιπατητικοί, επειδή ο Αριστοτέλης συνήθιζε να διδάσκει ενώ περπατούσε. Θεωρείται ο πατέρας της τυπικής λογικής. Στο έργο του «Ηθικά Νικομάχεια», εισήγαγε την έννοια της «μεσότητας». Η αρετή βρίσκεται στο μέσο μεταξύ δύο ακροτήτων (π.χ. η ανδρεία είναι το μέσο μεταξύ θρασύτητας και δειλίας). Πίστευε ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του προορισμένος να ζει σε κοινωνίες. Έθεσε τις βάσεις για τη βιολογία, τη φυσική και τη ζωολογία, δίνοντας έμφαση στην παρατήρηση και την εμπειρία.

[16] Το Ονομαστικό Κατά Κεφαλή Εισόδημα (Nominal GDP per Capita). Είναι η αξία του εισοδήματος εκφρασμένη σε τρέχουσες τιμές αγοράς, συνήθως σε δολάρια ΗΠΑ. Υπολογισμός: Διαιρούμε το συνολικό ΑΕΠ της χώρας με τον πληθυσμό της, χρησιμοποιώντας τις τρέχουσες συναλλαγματικές ισοτιμίες. Δείχνει την "ωμή" χρηματική αξία. Δεν λαμβάνει υπόψη αν το κόστος ζωής στην Ελβετία είναι πολύ υψηλότερο από ό,τι στην Ελλάδα.

[17] Το «Κατά Κεφαλή Εισόδημα σε Ισοτιμία Αγοραστικής Δύναμης (PPP - Purchasing Power Parity)» είναι το εισόδημα προσαρμοσμένο ώστε να αντανακλά το κόστος ζωής και τον πληθωρισμό κάθε χώρας και δείχνει το πραγματικό βιοτικό επίπεδο.

[18] Η Ελλάδα κατατάσσεται σταθερά στην πρώτη θέση παγκοσμίως σε χωρητικότητα εμπορικού στόλου. Ελέγχει ένα μεγάλο ποσοστό της παγκόσμιας χωρητικότητας (περίπου το 1/5) και ηγείται στην Ευρώπη με περίπου το 60% του κοινοτικού στόλου. Συμβάλλει σημαντικά στην ελληνική οικονομία (7% του ΑΕΠ), με τη ναυτιλία να αποτελεί βασικό πυλώνα ανάπτυξης και ασφάλειας.

[19] Η Ελλάδα καταταράχθηκε στην 4^η θέση ως κορυφαίος τουρισμός για το 2026 και τα τελευταία χρόνια περιλαμβάνεται σταθερά στους 10 δημοφιλέστερους .παγκοσμίως. Η συμμετοχή στο ΑΕΠ της χώρας ανέρχεται στο 13%. 

[20] Ὁ Στρατιωτικὸς Ὅρκος

Ὁρκίζομαι νὰ φυλάττω πίστην εἰς τὴν Πατρίδα. Ὑπακοὴν εἰς τὸ Σύνταγμα, τοὺς Νόμους καὶ τὰ ψηφὶσματα τοῦ Κράτους. Ὑποταγὴν εἰς τοὺς ἀνώτερους μου. Νὰ ἐκτελῶ προθύμως καὶ ἄνευ ἀντιλογίας τὰς διαταγάς των. Νὰ ὑπερασπίζω μὲ πίστην καὶ ἀφοσίωσιν, μέχρι τῆς τελευταίας ρανίδος τοῦ αἵματός μου, τὰς Σημαίας. Νὰ μὴ τὰς ἐγκαταλείπω, μηδὲ νὰ ἀποχωρίζομαι ποτὲ ἀπ’ αὐτῶν. Νὰ φυλάττω δὲ ἀκριβῶς τοὺς στρατιωτικοὺς νόμους. Καὶ νὰ διάγω ἐν γένει ὡς πιστὸς καὶ φιλότιμος στρατιώτης.

[21] Ο Αισχύλος (525 – 456 π.Χ.) θεωρείται ο «πατέρας της τραγωδίας» και είναι ο αρχαιότερος από τους τρεις μεγάλους τραγικούς ποιητές της κλασικής Αθήνας (μαζί με τον Σοφοκλή και τον Ευριπίδη). Πολέμησε στις σημαντικότερες μάχες των Περσικών Πολέμων (Μαραθώνας, Σαλαμίνα).

ΤΕΛΟΣ